حوصله کسی را ندارم، از حضور تکراری خودم خسته شده ام، نگران همه چیز و همه کس می شوم (البت به من ربطی ندارد) کار نمی کنم. بد اخلاقم...

حالم را می پرسید؛ تو خوبی؟

من از خودم می پرسم؛ من خوبم؟

دوباره همان که شما می گویید؛ سکانس یا پرده دوم:

بهتر شده ام، خیلی به زندگی و بلایای طبیعی و غیر طبیعی اش فکر نمی کنم. دوست دارم که بخندم؛ با دلیل و بی دلیل. محکم به کار چسبیده ام. خوش اخلاقم...

حالم را می پرسید؛ تو خوبی؟

من هم همین را از خودم می پرسم و یک سئوال اضافه تراز شما؛

شما خوبید؟

پ.ن: لطفا حرف تعادل و انواع بیماری های روانی را وسط نکشید. با تشکر!